متن ادبی در وصف شجاعت امیرالمومنین در لیلة المبیت 1406

امشب تاریخ در برابر شجاعت حیدری زانو می‌زند؛ آنگاه که مرگ در هیئت شمشیرهای آخته پشت در ایستاده بود، و علی (ع) آرام‌تر از همیشه لبخند می‌زد.

چه باکی دارد شیر خدا از زوزه شغالان؟ او که جانش را با خدا معامله کرده است، در بستر خطر چنان می‌آرامد که گویی در آغوش امن فرشتگان است.

شمشیرها تشنه خون بودند و شب آبستن حادثه، اما قلب علی (ع) اقیانوسی آرام بود که طوفان کینه قریش هم نمی‌توانست آن را متلاطم کند.

این‌بار ذوالفقار در نیام بود، اما خودِ علی (ع) ذوالفقاری شد برهنه در بستر پیامبر، تا ریشه کفر را با تیغ ایثار قطع کند.

ای تاریخ! بنویس که امشب مردی به جای پیامبر خوابید که مرگ از هیبتش می‌گریخت و خطر در برابر کوه ایمانش ذوب می‌شد.

امشب آسمان مدال افتخار «و من الناس من یشری نفسه» را بر سینه ستبر علی (ع) آویخت؛ مدالی که تا ابد بر تارک زمان می‌درخشد.

کفار گمان کردند خورشید را در بند کشیده‌اند، غافل از آنکه ماه بنی‌هاشم در بستر خفته تا خورشید رسالت طلوعی دوباره داشته باشد.

سکوت خانه پیامبر، فریاد رسای مردانگی بود؛ فریادی که می‌گفت: برای حفظ دین، سر که سهل است، جان را باید داد.

در لیلة المبیت، علی (ع) نه تنها در بستر پیامبر، که در قلب تاریخ جاودانه شد؛ به عنوان نماد ابدی شجاعت و ولایت‌مداری.

قریش با چهل شمشیر آمده بود، اما علی (ع) با یک دل، دلی که وسعتش از آسمان‌ها و زمین بیشتر بود، به مصاف‌شان رفت.

در آن شب تیره، علی (ع) در بستر پیامبر، تمرین فنا می‌کرد؛ فنای عاشق در معشوق و ذوب شدن قطره در دریا.

خواب نبود آنچه چشمان علی (ع) را ربوده بود؛ بلکه بیداری محض بود در آغوش رضایت پروردگار.

نفس‌های آرام مرتضی در آن شب پرهراس، تسبیح ملائکه‌ای بود که مبهوت این حجم از اطمینان و یقین شده بودند.

لیلة المبیت، شب معراج زمینی علی (ع) بود؛ شبی که جان را نردبان آسمان کرد تا حبیب خدا به سلامت بگذرد.

او می‌دانست که امشب، شب خرید و فروش است؛ خریدار خداست و فروشنده علی، و بهای این معامله، رضایت ابدی حق.

روانداز سبز پیامبر، امشب بوی عطر شهادت می‌دهد؛ عطری که مشام جان علی (ع) را سرمست کرده و خواب را بر او شیرین ساخته است.

خداوند امشب به ملائکش فرمود: ببینید بنده مرا! چگونه جانش را سپر بلای حبیبم کرده است. آیا عاشقی صادق‌تر از او دیده‌اید؟

در لیلة المبیت، فاصله میان عشق و عقل برداشته شد؛ عقل حکم به فرار می‌داد اما عشق فرمان به ماندن و فدا شدن.

این خواب، بیدارترین خواب تاریخ بود که چشمان فتنه را کور کرد و دیده حقیقت‌بین اسلام را بینا نگه داشت.

آرامش علی (ع) در محاصره دشمن، تجلی «الا بذکر الله تطمئن القلوب» بود؛ قلبی که جز خدا در آن راه نداشت.

جان چه متاعی است که در بازار عشق محمد (ص) عرضه نشود؟ علی (ع) آمد تا رسم عاشقی را به کائنات بیاموزد.

فداکاری یعنی اینکه بدانی صبح فردا شاید طلوع خورشید را نبینی، اما چنان آرام بخوابی که گویی فردا روز جشن توست.

لیلة المبیت مکتبی است که در آن می‌آموزیم: رهبر تنها نیست تا زمانی که سربازانی چون علی (ع) دارد که خود را فدایی او می‌دانند.

ایثار واژه‌ای کوچک است برای توصیف کاری که حیدر کرار کرد؛ او تمام هستی‌اش را در کفه ترازو گذاشت تا اسلام بماند.

آن شب، علی (ع) پاسبان حرمت رسالت شد و با جان خویش، پلی ساخت برای عبور اسلام از گردنه سخت جاهلیت.

جانفشانی امیرالمومنین، نه از سر هیجان، بلکه از روی بصیرت بود؛ او می‌دانست که بقای دین در گرو بقای رسول است.

هر نفیس که علی (ع) در آن شب می‌کشید، تیری بود بر قلب شیطان که می‌خواست چراغ هدایت را خاموش کند.

سلام بر آن بدنی که آماج سنگ‌های کینه شد اما تکان نخورد تا مبادا راز هجرت فاش شود.

لیلة المبیت ثابت کرد که خون علی (ع) و جان علی (ع)، وقف راه پیامبر است؛ از آغاز تا محراب کوفه.

این فداکاری، حجتی شد بر تمام مسلمانان که دفاع از حریم ولایت، شرط اول مسلمانی و ایمان است.

لیلة المبیت؛ شب تولد حماسه در بستر خطر.

علی (ع) خوابید تا اسلام بیدار بماند.

آرامش علوی، طوفان نقشه‌های اموی و قریشی را در هم شکست.

یک شب، یک مرد، یک تاریخ فداکاری.

لیلة المبیت، آزمون بزرگ ولایت‌پذیری بود.

جان علی (ع)، بلاگردان جان جهان (پیامبر) شد.

خوابی که جهان را بیدار کرد؛ خواب علی در شب هجرت.

شجاعت یعنی علی (ع) در لیلة المبیت.

اول ربیع‌الاول، سالروز شاهکار ایثار حیدری مبارک.

سند افتخار شیعه: آیه اشتراء در شب لیلة المبیت.

شبی بود تیره و تار، دشمنان در کمین و بیدار، تیغ‌ها تشنه کار، و علی (ع) شیر بیشه پیکار، در بستر یار، آرام و استوار.

قریش نقشه‌ها کشیده بود و دام‌ها تنیده بود، اما خدا جان ولی‌اش را خریده بود و علی (ع) از جان بریده بود.

به جای احمد (ص) حیدر خوابید، تا صبح امید تابید، دشمن چون بید لرزید، و مکرش در هم پیچید.

جان را سپر بلا کرد، به عهد خود وفا کرد، حق را از باطل سوا کرد، و خدا او را به آیه «و من الناس» صدا کرد.

نه بیمی از تیغ داشت، نه باکی از دریغ داشت، سری پر از شور و سری پر از نور داشت، چشم دشمن را کور داشت.

آن شب فرشتگان صف کشیدند، حماسه علی را دیدند، بر او آفرین‌ها چیدند، و راز عشق را فهمیدند.

پیامبر رفت به سلامت، علی ماند با شهامت، تا برپا شود قیامت، این است رسم امامت.

لیلة المبیت شب وصل است، نه شب فصل؛ شب اثبات اصل است، نه وقت عزل؛ شب جود و بذل است.

علی (ع) نفس مطمئنه بود، در میان هلهله فتنه بود، دژی استوار و یک‌تنه بود، الگوی هر چه حسنه بود.

در آن بستر خطرناک، روحی بود بی‌باک، جانی بود پاک، که شد فدای لولاک.